Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006

3 Advent




Το καπέλο της Λίζας


Η μικρή τον κοίταζε με τα μεγάλα γαλανά της μάτια με ένα τόσο μικρό ντροπαλό χαμόγελο.
Αυτός, ήξερε την ευχή της και ήξερε ό,τι ντρεπόταν να του το πει. Είχε έρθει πριν από λίγο καιρό εδώ και δεν είχε ακόμα εξοικειωθεί με το περιβάλλον. Όλα ήταν γι' αυτή ακόμα ξένα.
Έπρεπε να την βοηθήσει να εκφράσει την επιθυμία της.
-Να μικρή μου, όλα εντάξει; καθάρισες τα αστέρια;
-Ω! ναι, τα καθάρισα όλα, ακόμα και τις γωνίες. Οι άλλοι, μου είπαν, ό,τι οι γωνίες είναι πολύ σπουδαίες για τους ανθρώπους. Γιατί εάν δεν είναι καθαρές δεν θα μπορέσουν να αναγνωρίσουν τα Χριστουγεννιάτικα αστέρια, του απάντησε κοκκινίζοντας και παίζοντας με τις ξανθές μπουκλίτσες της που στόλιζαν το πανέμορφο κεφαλάκι της!
Ο ηλικιωμένος κύριος έκρυψε για άλλη μιά φορά καλά την συγκίνησή του.
- Έκανες ωραία μα πάρα πολύ ωραία δουλειά μικρή μου. Ξέρεις, οι άνθρωποι χρειάζονται την λάμψη των αστεριών αυτές τις δύσκολες ημέρες στην γη. Το γνωρίζεις νομίζω!
-Αχ!....οι άνθρωποι στην γη πόσο λυπημένοι είναι!
Τα μάτια της είχαν μία υγρή λάμψη. Ο ηλικιωμένος κύριος, χάιδεψε τα άσπρα του γένια και ευχόταν να μην κλάψει η μικρή. Τα δάκρυα δεν είχαν καμία θέση στο βασίλειό του. Εκεί, υπήρχε μόνο η χαρά και το γέλιο...και έτσι έπρεπε πάντα να είναι! Έπρεπε λοιπόν να αλλάξει την τακτική του για να προλάβει τα κλάματα. Ήταν πολύ μικρή για να αντιλαμβάνεται σωστά και γρήγορα τα πράγματα.
-Και δεν μου λές, θα ήθελες να κάνεις κάποιον χαρούμενο αυτές τις ημέρες;
-Α! τι όμορφα που θα ήταν!
-Νομίζεις ό,τι θα τα μπορέσεις να βρεις τον δρόμο προς την γη;
-Έχω κοιτάξει πολλές φορές πως το κάνουν οι άλλοι, ξέρω πως γίνεται, ξέρω ό,τι θα το κατορθώσω!
Ευτυχώς σκέφτηκε ο ηλικιωμένος κύριος!
Η μικρή, τον κοίταζε με ένα μικρό χαμόγελο στα μάτια της και περίμενε την απάντησή του...
Αυτός, της χάιδεψε τα ξανθά της μαλλιά, της χαμογέλασε και έγνεψε καταφατικά.
Η μικρή τον αγκάλιασε και του χάρισε το πιο ζεστό παιδικό φιλάκι της.
Αχ! σκέφτηκε ο ηλικιωμένος κύριος, έπρεπε να είναι με τους γονείς της τώρα και όχι εδώ...αλλά για εκεί κάτω είχε εκπληρώσει τον προορισμό της και από ό,τι λέει η ίδια εδώ είναι καλύτερα και δεν πονάει πια..
-Λοιπόν, τι περιμένεις μικρή μου; τρέχα...! και πάρε τον αριστερό δρόμο του γαλαξία της φώναξε.
Δεν τον άκουγε καθόλου πια! με το ένα της χεράκι κρατούσε το μικρό της φωτοστέφανο και με το άλλο το αγγελικό άσπρο φουστανάκι της.

Ένας άντρας και μία γυναίκα κοίταζαν από το κλειστό παράθυρο την καθαρή κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Τα μάτια τους ήταν θωλά αλλά το σκοτάδι του δωματίου το έκρυβε. . Ο πόνος έχει λίγο περάσει παρηγορούσε ο ένας τον άλλον. Το δέντρο των Χριστουγέννων ήταν όπως πάντα στην ίδια γωνία αλλά δεν υπήρχαν πια τα παιδικά γαλάζια μάτια για να το θαυμάσουν!
-Πονούσε πολύ....ήταν άρρωστη....τώρα ησύχασε είπε ο άντρας ψιθυριστά.
-Ναι, ησύχασε, είπε άψυχα η γυναίκα και πήγε να φύγει από το παράθρο όταν κάτι τράβηξε την προσοχή της ....ένα χαρούμενο φως άστραφτε ανάμεσα στα έλατα του κήπου. Η γυναίκα ανάσανε βαθιά και αναστέναξε, μάλλον κάποιο λάθος έκανε.
-Το ....βλέπεις και εσύ; την ρωτάει ο άντρας με φωνή που έτρεμε.
-Μοιάζει ....με δαχτυλίδι!
-Ναι, σαν φωτοστέφανο....σαν φωτοστέφανο μικρού αγγέλου!
Κράτησαν την αναπνοή τους, ανοιγόκλεισαν τα μάτια τους αλλά αυτό ήταν ακόμα εκεί. Και μία μικρή άυλη φιγούρα στο ύψος ενός μικρού παιδιού.
Και ξαφνικά κάποιο χέρι τράβηξε το φωτοστέφανο και το έβαλε στραβά στο κεφάλι του και άρχισε να χοροπηδάει....ανάμεσα στα έλατα του κήπου!
-Η Λίζα...η Λίζα μας είναι ψιθύρισε η γυναίκα και τα δάκρυα μαζί με ένα χαμόγελο στόλισαν το πρόσωπό της.
-Το βλέπεις...; το βλέπεις; η Λίζα μας είναι. Θυμάσαι που της άρεσε να βάζει στραβά το καπέλο της να κρύβεται και να παίζει στα έλατα του κήπου;
Ο άντρας δεν πίστευε τι έβλεπε. Το μικρό φωτοστέφανο κρεμόταν στραβά ανάμεσα στα έλατα και πίστευε ό,τι έβλεπε ένα μικρό χέρι να το κρατάει...Δάκρυα έβρεξαν τα μάγουλά του!
- Η Λίζα μας, η Λίζα μας είναι λέει στην γυναίκα!
Η μικρή άυλη φιγούρα λες και περίμενε να γνωριστεί και από τους δύο έκανε δύο στροφές γύρω από το έλατο του κήπου και χάθηκε. Πίσω της άφησε μόνο γυαλιστερή αστερόσκονη.
Ο άντρας πήρε την γυναίκα σφιχτά στην αγκαλιά του γελώντας και κλαίγοντας από χαρά.
Και όταν αργότερα η μικρή πήγε να δει τον ηλικιωμένο κύριο κάτω στην γη τα κεριά άστραφταν και στόλιζαν σαν καλοκαθαρισμένα αστέρια το Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Το μήνυμα είχε έρθει.

26 Comments:

Blogger Orelia said...

τι γλυκα!
τι ομορφια!
τι γαληνη κι ανακουφιση κλεινει αυτη η ιστορια!!!

να εισαι καλα και να περασεις ομορφα τις γιορτες!

8:12 π.μ.  
Blogger Sailor said...

Καλημέρα

Πολύ όμορφο και τρυφερό
όπως πάντα

καλό σου πρωινό

9:09 π.μ.  
Blogger sevarose said...

..ΑΧ τι μου κανες πρωί πρωί....
....τα παιδιά μας...το μεγαλυτερο δωρο θεου..μακάρι ολοι νατα χουν διπλα τους ..

9:33 π.μ.  
Blogger melomenos said...

"ξαφνικά κάποιο χέρι τράβηξε το φωτοστέφανο και το έβαλε στραβά στο κεφάλι του και άρχισε να χοροπηδάει....ανάμεσα στα έλατα του κήπου!"

πόσο όμορφη ιστορία!
μακάρι όλοι μας να δούμε αυτό το φωτοστέφανο αυτές τις γιορτές!
καλημέρα σου

10:35 π.μ.  
Blogger ExiLioN_MouToniDioN said...

Πολύ γλυκό...:)

xxxxx

11:29 π.μ.  
Blogger allmylife said...

άφωνη...

12:37 μ.μ.  
Blogger Ναυαγός said...

Η πιο γλυκιά ιστορία αυτών των Χριστουγέννων. Αντιστρόφως ανάλογη με το σχόλιο που μου άφησες, το οποίο ομολογώ ακόμα δεν έχω καταλάβει.

Παρ'ότι και εγώ τινι τρόπο από την Καλαμάτα είμαι... περίχωρα

4:28 μ.μ.  
Blogger renata said...

Αχ, μέσα απ΄τα δάκρυα που ήρθαν την ώρα που διάβαζα τις τελευταίες γραμμές, σου λέω πως αυτή είναι η ευχή μου βρε. Να 'ναι κάπου καλύτερα που δε θα πονάει και θα χαίρεται.

5:37 μ.μ.  
Blogger Νερίνα said...

Όμως έφυγε και αυτό δε τ' αλλάζει κανένα μαγικό βράδυ.

6:42 μ.μ.  
Blogger Mirca said...

Πολύ τρυφερό κείμενο..
Η δύναμη της αγάπης είναι απέραντη!!

7:40 μ.μ.  
Blogger George said...

Πολύ γλυκό! Όπως πρέπει να είναι πάντα αυτές οι γιορτές.
Χρόνια σου πολλά.

7:56 μ.μ.  
Blogger McKat said...

Τι τρυφερό! Γλυκό και πικρό. Σαν τις σκέψεις που μας συνοδεύουν τέτοιες μέρες.

Να είσαι καλά.

9:06 μ.μ.  
Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

αχ πολυ ομορφο..παρα πολυ τρυφερο..να δωσω μια αλλη συνεχεια??
να ηταν ενα ονειρο αυτο για την λιζα η για τους γονεις της??
κι ας ειναι στην πραγματικοτητα ολοι καλα..
καλησπερα..!!

12:06 μ.μ.  
Blogger evelina_z13 said...

Δάκρυσα...και,πίστεψέ με,το χρειαζόμουν αυτή τη στιγμή...
Φιλιά*

3:20 μ.μ.  
Blogger Sophia said...

;-D

5:53 μ.μ.  
Blogger maika said...

Τι γλυκειά περιγραφή..για κάτι τόσο σκληρό...
...μόνο που δεν πρέπει να πονάνε τόσο τα παιδάκια.... ούτε να φεύγουν.....δεν πρέπει

7:05 μ.μ.  
Blogger Orelia said...

ξεχασα να σε ευχαριστησω για το τραγουδι του Χατζη που αφησες στο τσαντηρι μου :))
ευχαριστω!

8:07 μ.μ.  
Blogger annamaria said...

Τα ματια μου τρεχουν συνεχεια!!
Δε μπορω να γραψω τιποτα εκτος μια ευχη μεσα απο την καρδια μου.
Ολοι οι γονεις να εχουν τα παιδακια τους κοντα τους!!

11:26 μ.μ.  
Blogger Hungry For Life said...

Θες να μας κάνεις να κλαίμε....
Εύχομαι κανένας γονιός να μην περάσει μόνος του τα Χριστούγεννα.... Όλα τα παιδάκια μας να είναι γερά κοντά μας.
kxan

9:36 π.μ.  
Blogger Alexandra said...

ονειρικό, γλυκό, γεμάτο ομορφιά

καλές γιορτές!

πολλά φιλιά

2:37 μ.μ.  
Blogger Φοινιξ said...

ΑΚόμη ένα όμορφο κείμενο απο εσένα.
Και τώρα η ομορφιά δεν είναι οι εικόνες όπως έβρισκες σαν δικαιολογία πάντα αλλά το κείμενο.

Καλές γιορτές

8:22 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

δεν άντεξα να το διαβάσω
......

9:52 μ.μ.  
Blogger DeSpOiNa said...

δάκρυσα...τι με κάνετε σήμερα!!θα φύγω από την δουλεία και θα πάω να χωθώ στην αγκαλιά των γονιών μου!! φιλιά!

1:56 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

..............................

4:16 π.μ.  
Blogger evita_cp said...

Τι να πω τώρα, θα συμφωνήσω με όλους τους υπόλοιπους. Γλυκό και πικρό, τρυφερό πολύ και όμορφα γραμμένο.
τα φιλιά μου

1:46 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ evita, τίποτα να μην πεις.......!

2:35 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home