Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007

Σαρδηνία IIII

H απεργία μας έκοψε τα σχέδια και την δουλειά μας και κρυφούς απεργοσπάστες δεν βρήκαμε πουθενά...
Στις βόλτες μας λοιπόν θα κυνηγούσαμε τις κοντινές περιοχές μέχρι να τελειώσει η απεργία για να πάμε στην Cagliari.
Κάτω ο χάρτης, το ντεπόζιτο μισό, τα χιλιόμετρα περιορισμένα...
Η περιοχή γύρω από την Olbia είναι ωραία μας είπε ο Marco.
-Κατσίκες και τράγους θα δω Marco; αυτά τα έχουμε και στην Ελλάδα...
-Κάνε μία βόλτα και δεν θα χάσεις...αλλά δεν σου λέω τι θα δεις!
4 κούπες καφέ, ένα φιλί μεγάλο στην Cleopatra, ένα βουφ στον Pedro, μέσα στο γαλάζιο Fiat, διάλειμμα πάλι για καφέ στην Olbia μπας και βρούμε κανέναν άπιστο αλλά που..
Porto di Olbia, Lido del Sole, Porto Istana, Porto della Taverna,Coda Cavallo.
Tα καλά της εποχής αυτής είναι το απότομο φρενάρισμα, χωρίς να πέσει ο άλλος επάνω σου...
5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Olbia...
-Σταμάτα! φωνάζω λες και με τσίμπησε σφήκα στις οποίες είμαι αλλεργική! και στρίψε αριστερά...προς την λιμνοθάλασσα...
-Τα φρένα πιάνουν καλά....τι είδες;
-Φλαμίνγκο!!!!!! ροζ φλαμίνγκο αλλά μερικά είναι άσπρα! Μέχρι τώρα τα ήξερα ή μάλλον μέχρι τώρα αυτά που είχα δει σε ντοκυμαντέρ ήταν πορτοκαλί, κατακόκκινα ή πολύ ροζ.
-Μήπως είναι πελαργοί;
-Όχι σου λέω, φλαμίνγκο είναι...
΄Ενας ερωδιός προτίμησε να ρίξει μία βόλτα πάνω από τον φακό μου τινάζοντας τα φτερά του στον αέρα...Λίγο πιο κάτω στο Lido del Sole άσπρα φλαμίνγκο κάνανε το μπάνιο τους στην λίμνη και μία ομάδα γλάρων περιοριζόταν στην ηλιοθεραπεία...
-Βeautilul wild animals ακούω μία φωνή πλάι μου!
-Ένας αναστεναγμός και ένα μακρόσυρτο yes...βγαίνει από μέσα μου και γυρνάω και βλέπω έναν ηλιομαυρισμένο νεαρό με δάκρυα στα μάτια...
Περνάω μέσα από το τέλος της λίμνης για την απέραντη ξανθή παραλία και τα τυρκουαζ-μπλε νερά, του Lido del Sole.
Βρέχω τα παπούτσια μου, το παντελόνι μου αλλά δεν με νοιάζει! Είμαι ευτυχισμένη.

Επόμενη στάση στο Porto Istana. Άσπρη παραλία, πεντακάθαρη, ατελείωτη, ξέβαθη, ότι πρέπει για μικρά παιδιά!
Καφέ κάπου στον δρόμο και κόβουμε για το Porto della Taverna, με το νησί Tavolara στο βάθος, με απαλή άσπρη άμμο, κρυστάλλινα νερά.
Ο θαυμασμός μεγάλος, μένουμε αρκετή ώρα εκεί στην απέραντη μοναξιά παρέα με τους γλάρους και δεν θέλω να σκέφτομαι πως θα είναι το καλοκαίρι...
Επόμενη στάση το Coda Cavallo.
Υπέροχη θέα που σου κόβει την ανάσα, θαυμάσια σπιτάκια πνιγμένα στο πράσινο και αμφιθεατρικά χτισμένα στον κόλπο !













Το κακό είναι ό,τι δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω, πρέπει να γυρίσουμε εάν δεν θέλουμε να μας μαζέψει κάποια οδική βοήθεια...
Επιστροφή στην Olbia για φαγητό και μετά στο χωριό! Το φωτάκι για την βενζίνη έχει ήδη ανάψει.
Την άλλη ημέρα η απεργία έχει λήξει! Νωρίς-νωρίς και με την ψυχή στο στόμα βγάζουμε την ανηφόρα...μετά δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί μας παίρνει η κατηφόρα μέχρι την Olbia. Ταίζουμε το αυτοκίνητο, ο καιρός είναι ο χειρότερος των ημερών αυτών και αποφασίζουμε επιτέλους να πάμε στην Cagliari από τα βουνά...και δεν χάρηκα καθόλου γιατί τα χιλιόμετρα είναι πολλά και θα φτάναμε στην πόλη την νύχτα όπως και έγινε. Φτάνουμε στην πόλη Οristano, παρκάρουμε το αυτοκίνητο, πάμε μέσα στην παλιά πόλη για καφέ, να την δούμε, κάνουμε τις βόλτες μας, εγώ τις φωτογραφίες μου, χάνουμε τον προσανατολισμό μας και το.....αυτοκίνητο!
Το ψάχνουμε 2 ώρες μέσα σε καταρρακτώδη βροχή αλλά πουθενά δεν το βρίσκουμε!
-Λες να μας το πήρε γερανός;
Σταματάμε ένα ζευγάρι, τους δείχνω στην φωτογραφική μηχανή τον πύργο που είχα φωτογραφίσει ..
-Ξέρετε που είναι ο πύργος;
-Si.. και με Αγγλικά που εκτός από yes ή no δεν μπόρεσαν να μας πουν τίποτα άλλο μας πήγανε στον πύργο!
Αντίθετες κινήσεις αλλά η βροχή δεν αφήνει ίχνη, καφέ, πύργος, στενό δεξιά, αριστερά, η μάντρα, το μαγαζί και νάτο το αυτοκίνητο! Ουφ..ευτυχώς!
-Γιατί και πως χαθήκαμε;

Πέρνουμε τον δρόμο για την CostaVerde μέσα από τα λαγκάδια και τα ρουμάνια μέσα στην ομίχλη, χωματόδρομος σε άσχημη κατάσταση με νερά, με ταμπέλες που έγραφαν συνέχεια προσοχή κίνδυνος μη σταματάτε, η βροχή να πέφτει με τους κουβάδες και μέσα στο πουθενά συναντάμε χωριά ακατοίκητα, στοιχειωμένα, στερημένα από κάθε ζωή, κλάμα ή γέλιο. Παλιά χωριά με σχολείο, νοσοκομείο, ταχυδρομείο, μαγαζιά, γραφεία. Και κοντά σε αυτά εγκαταλελειμμένα μεταλλωρυχεία. Αργότερα μάθαμε ό,τι έχουν κλείσει εδώ και 30 χρόνια.

Με την βοήθεια των πνευμάτων και των φαντασμάτων του χωριού φτάνουμε σώοι στην έρημο της Σαρδηνίας...!

Νοτιοδυτική Σαρδηνία πάει να πει CostaVerde. Στην εντυπωσιακή αμμουδιά των 47 χιλιομέτρων ξεχωρίζουν οι αμμόλοφοι της εντυπωσιακής παραλίας La Ρiscinas. Αμμόλοφοι πάνω από 50 μέτρα ύψος που χρυσαφίζουν όταν έχει ήλιο επεκτείνονται από την παραλία μέχρι το εσωτερικό του νησιού. Αλλά σήμερα δεν έχει ήλιο, έχει αέρα και βροχή. Κάποιος έξυπνος τζιπάκιας έχει κολλήσει στην άμμο, χαίρομαι γι' αυτό και γελάω διαβολικά και τα γλαρόνια, μικρές άσπρες πινελιές στην ξανθή άμμο περιμένουν να πέσει ο αέρας για να πάνε για ψάρεμα...δεν είναι καιρός για διχόνοιες σήμερα!
-Να περάσετε μέσα από το ποτάμι εάν δεν έχει πολύ νερό μας είχε πει ο Marco αλλοιώς θα πρέπει να ξαναεπιστρέψετε στα βουνά και να κόψετε από το τάδε χωριό....
Περνάμε το ποτάμι, χαρές εγώ που οδηγώ αμφίβιο και πέρνουμε τον δρόμο για την Cagliari, και η ώρα είναι 4 το απόγευμα. Σε 2 ώρες θα έχει νυχτώσει...Κατα μήκος της Costa Verde με τις όμορφες παραλίες, τις ωραίες παραλίες, τον αέρας που είναι τώρα πιο δυνατός και δεν σε αφήνει να κάνεις ούτε πέντε βήματα, τα κύματα να σέρνονται από χιλιόμετρα μακρυά, τη φωνή να χάνεται στον θόρυβο τους, τα φαγωμένα από την θάλασσα και τον αέρα βράχια, κάνει κρύο και η άμμος είναι παντού! ....το βράδυ θα πάω αγκαλιά με την άμμο στο κρεββάτι. Να δούμε και την Cala Domestica, αλλά ο αέρας μαίνεται, η άμμος με τρυπάει παντού, με πονάει, με πνίγει, κλείνω τα μάτια μου, τα αυτιά μου και ήταν η πρώτη φορά που είπα ό,τι θα με πάρει και θα με σηκώσει...ό,τι είμαι στο έλεός του.... θα πετάξω!
-Να δούμε και το άλλο χωριό...
-Βραδυάσαμε, φοβάμαι!
Με βροχή και σκοτάδι φτάνουμε επιτέλους στην Cagliari.
Τι να δει κανείς σε μερικές ώρες; Tα μαγαζιά, τα καφέ, τα εστιατόρια, τα μπαράκια,..όλα είναι ανοιχτα! επιτέλους, κόσμος κίνηση και ζωή! Aπό μακρυά βλέπουμε το κάστρο, πάμε στην παλιά την πόλη που την λένε Castello και είναι το πρώτο μέρος που γνωρίζω που οι δρόμοι περνάν μέσα από το κάστρο. Ερημιά μέσα... εμείς και κάποιες μαντόνες στους τοίχους! Κάνουμε βόλτες στους δρόμους, από εδώ και από εκεί, πέρνουμε μία ιδέα της παλιάς και της νέας πόλης.
Πεινάμε, πάμε στο δεύτερο εστιατόριο που είδαμε για φαγητό και για πρώτη φορά στη ζωή μου έφαγα pasta με πεσκανδρίτσα, μικρά χέλια και τηγανιτές ανεμώνες θαλάσσης. Τις ανοίγω, είναι πράσινες, τις ξανακλείνω και δεν σκέφτομαι τι τρώω!
Η ώρα περνάει, πρέπει να φύγουμε. Πινακίδες για τις άλλες τις πόλεις δεν βλέπουμε πουθενά...ψάχνουμε, ψάχνουμε, ξαναψάχνουμε, ξαναξάναψάχνουμε, τραβάμε εμπρός, πισωγυρίζουμε, στροφές ανάποδες, τίποτα! Ούτε μία πινακίδα που να δείχνει κάποια άλλη πόλη... Τίποτα σας λέω, τίποτα!...
Χαθήκαμε στους δρόμους της πόλης ψάχνοντας!
Με τα πολλά ξαναβρισκόμαστε πάλι στο κάστρο, βλέπουμε κάποιους καραμπινιέρι, τους ρωτάω για τον δρόμο, που είναι οι πινακίδες, για να πάρω την απάντηση...
-Graaande problemo! Στην Cagliari δεν υπάρχουν πινακίδες για να βγεις από την πόλη......! μόνο για να μπεις!
Δηλ, άμα δεν το ξέρεις ή δεν το έχεις διαβάσει κάπου, ή δεν στο έχει πει κάποιος έχεις χάσει τα νεύρα σου!
-Βravissimo!
Θα πάτε αυτόν τον δρόμο όλο ευθεία ...όλο ευθεία, όλο ευθεία....και με το όλο ευθεία και της θείας του τα κέρατα και ρωτώντας και ξαναρωτώντας βγαίνεις από την πόλη - γιατί δεν ήταν όλο ευθεία αλλά η μία διχάλα μετά από την άλλη - βρήκαμε την πρώτη πινακίδα για Οristano, Olbia.
Δίνω το τιμόνι στον συνοδηγό μου, γέρνω το κάθησμα, του λέω και μία καληνύχτα για το αγώγι που θα κάνει και ξυπνάω 280 χιλιόμετρα αργότερα στο χωριό!
Την άλλη ημέρα η λύπη της επιστροφής...





Τέλος!







Οι Άλπεις από το αεροπλάνο!

27 Comments:

Blogger Νερίνα said...

Τέλος!
Ουφ, ανακουφίστηκα. Είμαι στα όρια της κατάρρευσης και έχω και εσένα να μου δείχνεις θάλασσες.
Καλό σου Σ/Κ
Και μη ξεχάσεις να δεις το φεγγάρι απόψε

11:35 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

δεν έχουμε φεγγάρι εδώ...,
μόνο μαύρη μαυρίλα, βροχή και σύννεφα!

2:35 μ.μ.  
Blogger Φοινιξ said...

Σίγουρα απο τα γραφόμενα σου είναι τέλεια.
Οι φωτογραφίες ακόμη μια πιστοποίηση ατράνταχτη.

Φυσικά εγώ κόλησα στο φαγητό και στα πιάτα όπως πάντα...

Καλό μήνα να έχεις.

4:17 μ.μ.  
Blogger oneiromageiremata said...

Καλέ; Έχει και 4; Αυτό δεν είναι ποστ. Είναι σικουελ!!! Επίτηδες το κάνεις...χαχα! Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν είχε φωτό από γλυκό. Τέλεις φωτό!
Να είστε καλά και να ξαναπάτε. Και είπαμε: εσείς Σικελία, εμείς Σαρδηνία!

5:52 μ.μ.  
Blogger Γιωργος_Κ said...

Χαιρετώ!

Πτώμα είμαι από την κούραση και από κάτι διαξιφισμούς, αλλά πέρασα να σου πω μια καλησπέρα! Εσύ έχεις περάσεις άπειρες φορές, κι εγώ ακόμα ...τρέχω να σε βρω!

Α, το θέμα με τα δελφίνια που γίνονται γούνες, παρατράβηξε νομίζω! Είναι χιλιάδες ζώα που υποφέρουν πριν γίνουν παλτά, αλλά για εκείνα δεν μιλάει κανείς!

Καλσηπέρα λοιπόν νυχτολού*δο!

9:59 μ.μ.  
Blogger Γιωργος_Κ said...

Ένα σχόλιο σου έβαλα, κι αυτό μαντάρα το έκανα! Φτου μου...!! :)

9:59 μ.μ.  
Blogger amo said...

Οι θάλασσες και οι παραλίες είναι ομορφότερες το χειμώνα.
Και εις άλλα...

2:39 π.μ.  
Blogger renata said...

Αχ, υπέροχααααααααα! Τέλεια επιλογή τελικά η Σαρδηνία ;) Εμείς εδώ το 'δαμε το φεγγαράκι

4:17 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ Φοίνιξ, τα φαγητά να δεις τι υπέροχα που ήταν....
δεν το περίμενα από την Ιταλική κουζίνα που μόνο από τα μακαρόνια και τις πίτσες την ξέρουμε στα εστιατόρια!

@ oneiromageiremata, όχι βρε, κουνέλι είναι... και να σκεφτείς ό,τι ήταν μία σύντομη παρουσίαση...
η Σικελία είναι μέσα τον Σεπτέμβρη...!

@ Γιωργος_Κ, και για αυτά ο κόσμος φωνάζει...και πολύ μάλιστα!

πάντως κανένα πρόβλημα, τα κατάλαβα όλα! χεχεχεχε...

@ amo, μέσα στην μοναξιά τους και στην ησυχία τους ναι, είναι ομορφότερες..αλλά να βλέπεις μία θάλασσα να την πεις στο ποτήρι και να μην μπορείς να μπεις μέσα γιατί είναι χειμώνας... πονάει πολύ..!

5:12 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ renata, εμείς είδαμε μουτζούρα...
τίποτα εδώ! σύννεφα και πάλι σύννεφα......
άκουσα ό,τι είχε κόκκινο χρώμα; είναι αλήθεια;

5:14 μ.μ.  
Blogger annamaria said...

Υπεροχη περιγραφη.
Ταξιδεψα για μια ακομη φορα μαζι σου !
Πες μου κατι σε παρακαλω, ειναι αληθεια οτι οι ανεμωνες μυριζουν ιωδιο?
Δεν εχω δοκιμασει ποτε ετσι ομως μου εχουν πει!

8:02 μ.μ.  
Blogger George said...

Ένιωσα να κάνω την διαδρομή μαζί σας και δεν σου κρύβω οτι κουράστηκα. Πάω για χαλάρωση να ηρεμήσω απο το ταξίδι.

9:08 μ.μ.  
Blogger elpida said...

μεθυσμενάκι μου, πολύ περιπέτεια αλλά άξιζε! Έτσι δεν είναι; Μ' άρεσαν πολύ οι φωτογραφίες σου! Ειδικά τα φλαμέγκο!
Πες μου το κόλπο, πως βάζεις φωτο και κείμενο μαζί; Και τόσες φωτο πως τις δέχεται; Εμένα γιατί κλωτσάει ο μπλόγγερ αν βάλω πάνω από τρεις ή τέσσερις;
Φιλιά πολλά! Τώρα για που ετοιμάζεσαι πάλι; Γιατί δεν μπορεί! Κάπου θα πας πάλι εσύ!

9:30 μ.μ.  
Blogger liliputaner said...

Καλά το ότι ζηλεύω απίστευτα το φανταστικό ταξιδακι σου νομίζω πως δεν χρειάζεται να το αναφέρω έτσι? Πολλά φιλάκια :-)

10:45 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ annamaria,εμένα δεν μου μύριζαν ιώδιο... αυτό που δεν μου άρεσε ήταν το χρώμα και η εσωτερική τους εμφάνιση.....! από γεύση ήταν πολύ ωραίες!

@ George, μη μου πεις ό,τι θα κάνεις και μασαζ! καλή ξεκούραση.

@ elpida, δεν έχω κανένα κόλπο...
εκεί που γράφεις ένα θέμα έχει μία εικονίτσα με ουρανό και βουνό (εγώ έτσι το βλέπω...)το πατάω και μετά βρίσκω τις φωτογραφίες στον φάκελο που τις έχω διαλέγω το μέγεθος και την θέση που θέλω -δεξιά,κέντρο ή αριστερά- και τις ανεβάζω...αυτό είναι όλο..
ποτέ δεν είχα προβλήματα με αυτό το θέμα!
πάσχα στη ελλάδα τώρα...

@ liliputaner, δεν το έβαλα για να ζηλεύεις αλλά για να μοιραστώ μερικές όμορφες στιγμές μαζί σας!

πολλά φιλιά σε όλους και καλή εβδομάδα!

1:15 π.μ.  
Blogger pote-xana said...

Σε ζηλεύω πραγματικά για τα τόσο όμορφα ταξιδια.
Πάρεμε και μέναα!!!

Όσο για την ζωή δεν την μαθαίνει ποτέ κανείς γιατι σε κάθε στροφή αλλάζει το τοπίο και οι συνθήκες.
Θα το καταλάβεις όταν φτάσεις στην ηλικία μου!
Την αγάπη μου
Ζ.Γ. να κοιμάσαι περισσότερο!!

6:01 π.μ.  
Blogger takis said...

Αφού πέρασες και ποτάμι με τη Ferrari εγω σηκώνω τα χέρια ψηλά...
Όσο για τις πινακίδες στη Κάλιαρι κάτι μου θυμίζει...Ελληνικές πόλεις μήπως?..

8:47 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

σιγά μην σχολιάσω! :P
:)

10:25 π.μ.  
Blogger david santos said...

Hello!
Good afternoon. This work is very nice. All in you blog is very good.
Thank you
Good week for you

1:43 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ pote-xana, μες στα ταξίδια ξεχνάω τις λακούβες των τόσων στροφών...
άκου εκεί..να κοιμάμαι περισσότερο! τι να τον κάνω τον ύπνο;

@ takis, έχω περάσει ποτάμι με το αυτοκίνητο που το πέρασα για δρόμο και μου είχε κάνει εντύπωσει το ό,τι είχε τόσες πέτρες..χαχαχαχα! πινακίδες είχα παντού σε όλο το νησί,μόνο η Κάλιαρι δεν είχε..δεν ξέρω, μπορεί να είναι παράδοση εκεί να τις κλέβουν....

@ Alkyoni, γιατί βρε θαλασσοπαρμένο;

@ david santos, Semana boa para você demasiado...it is correct?

έτσι-έτσι, σε λίγο θα μάθω να 'γνωρίζω' τι γράφουν οι Πορτογάλοι!

5:53 μ.μ.  
Blogger Kapetanios said...

"πάσχα στη ελλάδα τώρα..."
Θα σε περιμένουμε ? Για θα πας στο "γιοφύρι της Άρτας" ?

10:29 μ.μ.  
Blogger maika said...

έσκισες πάλι!!
και θάλασσα ξαναμύρισε ο υπολογιστής μου και μούσκεμα απο τη βροχή έγινα και τα νύχια μου έφαγα μέχρι να βρούμε.. το αυτοκίνητο και με τις κλεμένες πινακίδες νευρίασα και ευτυχώς που είχες απότομο τέλος γιατί δε την αντέχω αυτή τη λύπη της επιστροφής....

10:39 μ.μ.  
Blogger annamaria said...

Σε ευχαριστω πολυ !
Ηθελα την απαντηση σου!

11:21 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ Kapetanios, πέρα από το γιοφύρι...τέρμα, στο ακρωτήριο Ακρίτας έχει πάσχα φέτος...

@ maika, αφού γράφεις πάει να πει ό,τι τα βρήκες τα κλειδιά...!ούτε εμένα μου αρέσουν οι επιστροφές!

@ annamaria, από τότε που με ρώτησες σκεφτόμουν εάν μύριζαν ιώδιο...
ρώτησα τον άντρα μου εάν έχω καλή όσφρηση και μου απάντησε ό,τι έχω πάρα πολύ καλή..άρα δεν μύριζαν!

11:52 μ.μ.  
Blogger panagiota said...

Υπεροχο το οδοιπορικο στην Σαρδηνια.Επιστρεφω κι εγω σπιτι ξανα...Σνιφ!!!Τερμα οι διακοπες....

1:32 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ panagiota, σιγά μην τερματίσω τα ταξίδια μου, διακοπές κάνω μεταξύ των ταξιδιών μου...!

4:28 μ.μ.  
Blogger ioannis said...

telio to sait..
αγαπη η ελπηδα και τα χρωματα..τρης κλοστες που κεντισε ο θεος την υπαρξει σου σε χρωματα και σε ονηρα...
μα απο την σκεψη προτιμω την πραγματοση..και ωταν τα χρωματα μπερδευτουν...τοτε το ουρανιο τοξο πλεκη το στεφανη της καλης παρεας..και εσει ποτε δεν ησουνα μονη.

3:40 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home