Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007

Σαρδηνία II

Πολύ αργά το βράδυ και με το στόμα ανοιχτό από τις πρώτες εντυπώσεις, τα μάτια να λάμπουν και με έναν ενθουσιασμό παράλογο γυρίσαμε το πρώτο βράδυ στο σπιτάκι μας.
Το αγρόκτημα, αρκετά έξω από το χωριό με τα 10 σπίτια, το φώτιζαν πέντε μικρά φωτάκια που έδειχναν τον δρόμο από το σημείο που αφήσαμε το αυτοκίνητο μέχρι το σπίτι. Αστέρια, ένας ατελείωτος ουρανός γεμάτος μυριάδες αστέρια αγκάλιαζε εμάς τους ανθρώπους της πόλης. Ο Pedro έκανε ένα βουφ, μας πλησίασε, μας μύρισε, του φανήκαμε γνωστοί, πήγε μερικά μέτρα μαζί μας κουνόντας την ουρά του και γύρισε πάλι στο δικό του σπίτι κάτω από την βελανιδιά.
Το μόνο άσχημο ήταν ό,τι δεν είχε θέρμανση. Ευτυχώς που οι ιδιοκτήτες του είχαν σκεφτεί να φέρουν μία σομπίτσα υγραερίου, την ανοίξαμε μέχρι το τέρμα, κάναμε ένα γρήγορο ντους και πέσαμε στα κρεβάτια μας κάτω από 4 ζεστές κουβέρτες.
Bed and Breakfast λοιπόν στο χωριό αντί στα ανώνυμα μεγάλα ξενοδοχεία άγνωστος μεταξύ αγνώστων.
Πρωινό εμείς δεν τρώμε, τους το είχαμε πει, τον Ιταλικό βραστό και χοντροκομμένο παράξενο καφέ που έχουν τα ξενοδοχεία δεν τον πίνουμε αλλά ούτε τον Γαλλικό και αυτό τους το είχαμε πει, το μόνο που πίνουμε είναι Nescafé και είχαν αγοράσει και μας περίμενε ζεστός - ζεστός μαζί με τα Pardulas στο τραπέζι.
Συζητήσεις, εντυπώσεις της πρώτης μέρας, σχέδια για το που θα πάμε σήμερα ή αύριο.
Santa Teresa, Porto Rotondo, Spiaggia Ira, Golfo Aranci, S.Teodoro, Posada, Capo Comino, Berchida, Cala Gonone, Oliena, Orgosolo κλπ, κλπ.
Η Santa Teresa με τον πύργο των Ισπανών και στο βάθος τα βουνά και τα βράχια της Κορσικής.
Οι παραλίες της Gallura θεωρούνται οι ωραιότερες της Μεσογείου.Καταπράσινες με αρμονικά χτισμένα χωριουδάκια, πεντακάθαρες σαν κρύσταλλο, τυρκουαζ και βαθυγάλανα νερά, άσπρες μικρές ή μεγάλες παραλίες που χωρίζουν μεταξύ τους από κόκκινους βράχους . Λιμάνια και λιμανάκια για όλα τα βαρκάκια, φουσκωτά, κότερα και μεγαλύτερα ιδιωτικά πλοία. Είναι παραλίες της High Society. H Spiaggia Ira, το όνομά της το πήρα από την Ira von Fürstenberg, βοηθάτε Χριστιανοί, εκτός από ηθοποιός και πριγκίπισσα ήταν και κάτι άλλο; Στο βάθος το νησί Tavolara μαζί με διάφορα άλλα νησάκια όπως η Molara και το Molarotto, είναι προστατευόμενες περιοχές και εθνικά θαλάσσια πάρκα. Μπορείς να πας μόνο με καραβάκια αλλά τον Φεβρουάριο δεν υπήρχε ούτε δείγμα βάρκας για να μας περάσει απέναντι.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο νησί ήταν ό,τι απαγορεύεται παντού να παρκάρεις με το αυτοκίνητο. Στις παραλίες ειδικά, ή κοντά σε παραλία απαγορεύεται αυστηρά, στους δρόμους των παραλιακών χωριών απαγορεύεται. Σε κάθε χωριό υπήρχαν όμορφα παρκιν που μπορούσες να βάλεις με τις ώρες το αυτοκίνητο και να το κόψεις μετά με τα πόδια για την παραλία ή για τις βόλτες στο χωριό ή τα κάστρα. Την εποχή αυτή που πήγαμε εμείς δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, μπορούσαμε να πάμε και να βάλουμε το αυτοκίνητο όπου θέλαμε.
Και ένα ακόμα πράγμα μου έκανε εντύπωση...είχαν πεζοδρόμια αν όχι πάντα και από τις δύο μεριές του δρόμου αλλά η μία σίγουρα και έξω από τα χωριά!!!
Βόλτες στα διάφορα χωριά για να προφτάσουμε να τα δούμε όλα, χάρτες ανοιχτοί μέσα στο αυτοκίνητο, βιβλία, σάντουιτς, μπισκότα, σοκολάτες, cd, όλα χύμα και σημειώσεις του Μarco από 'δω και από 'κει, μικρά διαλείμματα σε κάποιο επιτέλους ανοιχτό καφενείο....μέσα σε χωριά και σε κάστρα! Βραδυάζει νωρίς και το φως της ημέρας τρέχει.
-Εάν θα πάτε προς το Orgosolo να πάτε για φαγητό στην Maria κοντά στο Pratobello, μας λέει ο Marco.
-Και πως το λένε το εστιατόριο;
- Ι monti del gennardentu, είναι κάπως δύσκολο να το βρήτε αλλά να κάνετε μία προσπάθεια!
Περνάμε παραλίες και χωριά, φτάνουμε βράδυ στο Orgosolo, μία πόλη παλιά και σκοτεινή με την χειρότερη φήμη στην Σαρδηνία, εκεί η βεντέτα ζει και βασιλεύει ακόμα και δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ γέρων, γυναικών ή παιδιών(αυτό το μάθαμε την άλλη ημέρα!).
Οι εξωτερικοί τοίχοι των σπιτιών είναι όλοι με Murales ζωγραφιές δηλ με διάφορα γεγονότα από όλον τον κόσμο, ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, καθημερινά, φόνους, πχ εικόνες από τον πόλεμο του Βιετναμ, τον πρώην καγγελάριο της Γερμανίας Helmut Schmidt πάνω από το πτώμα του Andreas Bader και της Gudrun Ensslin .....η πιο παλιά από το 1968 ..και οι περισσότερες πόρτες έχουν τρύπες από σφαίρες.(οι φωτογραφίες από τους τοίχους δεν είναι δικές μου)
Αυτό το βλέπαμε συχνά στην Σαρδηνία αλλά μόνο στις πινακίδες που εκτός από τις τρύπες κάποιοι είχαν για χόμπυ να σπάνε τις γωνίες και μπροστά σου να έχεις μία τετράγωνη πινακίδα χωρίς να ξέρεις κατά που δείχνει.
Περνάμε το Orgosolo κόβουμε για Fonni ( όνομα και πράγμα το χωριό, αλλά και αυτό το μάθαμε την άλλη μέρα) κόβουμε και σε έναν χωματόδρομο που έδειχνε ο χάρτης του Marco, μαύρη μαυρίλα παντού, χωριά πουθενά, φώτα πουθενά, πινακίδες πουθενά, βενζίνη έχουμε, ρεζέρβα έχουμε, φακό δεν έχουμε.
-Που θα μας βγάλει ο δρόμος αυτός με ρωτάει ο άντρας μου.
-Στα αστέρια του απαντάω...εκτός από μαυρίλα και αστέρια δεν βλέπω τίποτα άλλα!
Χάνουμε τον δρόμο, σταματάμε, βγαίνω έξω, απομακρύνομαι λίγο, δεν βλέπω τίποτα, ξαναγυρνάω, ξεκινάμε πάλι με τα βλέμματα στην μαυρίλα, βάζω το cd Equinoxe του Jean Michel Jarre, βγαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο, πηγαίνουμε τσάμπα 32 χιλ, πέφτουμε σε μπλόκο, ξαναγυρνάμε από άλλο χωματόδρομο, περνάμε μπροστά από το χωριό Pratobello, εκεί που θα είναι το εστιατόριο, δεν το βλέπουμε το χωριό γιατί δεν υπήρχε πινακίδα και ήταν όλα θεοσκότινα, κοντεύουμε να ξαναφτάσουμε στο χωριό Fonni, ξαναγυρνάμε, κάπου μία διασταύρωση και ω! τι θαύμα! η ταμπέλα του εστιατορίου!
Πηγαίνουμε μέσα...κανένας πελάτης και κάποιος κοντός και άσχημος γέρος μας κοιτάει άγρια...
Του εξηγούμε μπλα, μπλα, μπλα, περάστε μας λέει αλλά το εστιατόριο δεν λειτουργεί τον χειμώνα, αλλά αφού σας έστειλε ο Marco θα σας φτιάσουμε ό,τι έχουμε! Ανάβουν το τζάκι
και αρχίζει η κόρη του (έτσι νόμιζα αλλά δε) να μας φέρνει, πιατέλες με ζαμπόν, τυριά, φασολάκια, κολοκύθια, ομελέτες, γαρίδες, για πρώτο γύρο, κόκκινο κρασί δικό τους και ένα παράξενο ψωμί.
-Να συνεχίσω με το δεύτερο πιάτο; μας ρωτάει!( μετάφραση έκανε η 12κάχρονη κόρη της)
-Τι να συνεχίσεις κυρία μου, ποιός θα τα φάει όλα αυτά, σκάσαμε! Όχι, ευχαριστούμε!
-Γιατί της είπες όχι; με ρωτάει ο άντρας μου
-Γιατί καλέ, πεινάς; μπορείς να φας και άλλο;
-Όχι, αλλά ήθελα να δω τι άλλο θα μας φέρει!
-Γλυκό θα πάρετε;
-Α! αυτό ναι, ευχαρίστως!
Και μας φέρνει κάτι σαν τυρόπιττα με τυρί πεκορίνο μέσα και με μέλι από κούμαρα με συνοδεία λικερ από μύρτιλα! Seadas ή Sebadas το λένε!
Ωραιότατο! (δεξιά είναι το ψωμί )




Prosciutto!














Και πέρνουμε τον δρόμο της επιστροφής τον οποίο εγώ δεν θυμάμαι γιατί έριξα έναν υπέροχο ύπνο στο αυτοκίνητο!

....έχει συνέχεια

33 Comments:

Blogger amo said...

Τι ωραία να μπορεις να κάνεις διακοπές το χειμώνα.Άπιαστο για μας.
Εντυπωσιακή η ζωγραφική στους τοίχους,τα πεζοδρόμια, και...ΤΟ ΠΡΟΣΟΥΤΟ!Λατρεύω προσούτο!

12:59 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ amo, είναι γιατί στο κράτος του Βερολίνου τα σχολεία κλείνουν για μία εβδομάδα τον Φλεβάρη και αφού ο άντρας μου είναι καθηγητής κάπου πάμε πάντα!

1:21 μ.μ.  
Blogger sevarose said...

,,,,,Τιυπεροχα ολα εμεινα..να κοιταω τις φωτο με τις παραδεισενιες παραλίες,,και φοβερο αυτο το μετρο με το παρκινγκ και τα πεζοδρόμια ,,μακρια που ειμαστε ακομα αποτον πολιτισμο.. αχχχχχχχ

4:08 μ.μ.  
Blogger ralou said...

Πόσο καιρό είχα να σας επισκευτώ μεθυσμένα χρώματα!
Και τι εχω χάσει!
Εβαλα την μουσικούλα σου να παίζει και σιγά σιγά βλέπω ταξίδια, εικόνες, φαγητά, γάτες, τοπία.
Τώρα που εχω επιτέλους ΝΕΤ στο σπίτι θα τα δω όλα!
ΧΧ

7:16 μ.μ.  
Blogger Serenity said...

Πάρα πολύ όμορφα :)
Έπαθα πλάκα με τα πεζοδρόμια στους δρόμους έξω απ' τα χωριά!
Το μεσογειακό ταμπεραμέντο πάντως είναι μεσογειακό ταμπεραμέντο! Δεν αλλάζει!

7:37 μ.μ.  
Blogger renata said...

Πανέμορφες φωτό, το γλυκό με δελέασε και μένα . Προηγμένοι σε ό,τι αφορά περιβάλλον κι οδική ασφάλεια, αλλά το ταμπεραμένο άκρως μεσογειακό.
Περιμένουμε κι άλλες ομορφιές! ;)

7:52 μ.μ.  
Blogger ExiLioN_MouToniDioN said...

Kαι γαμώ τις παραλίες..αλλά εμένα τα graffiti με άφησαν λίγο...μπράβο μπράβο!Και πεζοδρόμια..τι άλλο θες!!

:))

9:28 μ.μ.  
Blogger αερικό said...

Ωραια λιμανια..

10:11 μ.μ.  
Blogger melomenos said...

πολύ όμορφη περιγραφή
κάθε μέρος τελικά έχει την ομορφιά του!
περιμένω να διαβάσω την συνέχεια
καλό ξημέρωμα

10:20 μ.μ.  
Blogger Sailor said...

Καλησπέρα

Παρα πολύ όμορφα είναι όλα
αυτά, μπράβο,
κα πολύ ωραίες φωτογραφίες.
Αξίζει μια τέτοια βόλτα
Έχώ πάει πολλές φορές Σαρδηνία
για επαγγελματικούς λόγους
αλλά έχω γυρίσει κα τα γύρω γύρω
έχω μείνει αρκετές ημέρες εκεί
το στενό μεταξύ Σαρδηνίας και
Κορσικής το έχω περάσει αρκετές
φορές, είναι πολύ όμορφα
την τελευταία φορά το πέρασα
με ένα γιωτ, ερχόμενος από
την Μασσαλία
είμαι σίγουρος ότι περάσατε
όμορφα.

Καλό βράδυ
και σε ευχαριστώ για την
αποψινή συντροφιά

10:30 μ.μ.  
Blogger oneiromageiremata said...

Δε μπορεί...επίτηδες το κάνεις....χαχα!

11:16 μ.μ.  
Blogger maika said...

Όποτε περιγραφεις ένα ταξείδι σου είναι σαν να ήμουν κι εγώ εκεί!
Πέρασες καλά εσύ.... πέρασα κι εγώ!!
Τέλειο!
...βρήκα το γάντι σου....μόλις βρω και τις δυνάμεις μου... θα τα πω όλα...
φιλιά

11:56 π.μ.  
Blogger Orelia said...

καλα εγινες αφου περιδιαβαινεις τις αυλες του χωριου και πιανεις κουβεντες ναι; :))
κι αφου ειχες διαθεση να γραψεις για την Σαρδηνια, ισως ναχεις την διαθεση να "μπεις" στο παιχνιδι που κατρακυλα στα σοκακια... ναι; :))
σου πεταω το γαντι κι αν εσυ θες ανταποκρινεσαι..

φιλιά

12:24 μ.μ.  
Blogger Marina said...

ΩΡαίο ταξίδι λουλουδάκι μου, οι παραλίες και τα πεζοδρόμια στις ερημιές με έστειλαν.
Και οι ζωγραφιές στους τοίχους και η γλυκιά πίττα..
πάντα τέτοια

3:39 μ.μ.  
Blogger Νερίνα said...

"Και πέρνουμε τον δρόμο της επιστροφής τον οποίο εγώ δεν θυμάμαι γιατί έριξα έναν υπέροχο ύπνο στο αυτοκίνητο!"
Δε φτάνει το ταξίδι που το πετάς έτσι στ' αδιάφορο, θέλεις να με αποτελειώσεις με τον "υπέροχο ύπνο";

4:39 μ.μ.  
Blogger spirit said...

Συνέχιζεις να μας μαγεύεις...

Την καλησπέρα μου

7:32 μ.μ.  
Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Γλαφυρότατη περιγραφή. Εκπληκτική η ζωγραφική στους τοίχους.
Κι' άλλο, κι' άλλο, κι' άλλο.....

7:53 μ.μ.  
Blogger annamaria said...

Για μια ακομη φορα μας ταξιδεψες υπεροχα!!
Φιλια!!

1:09 π.μ.  
Blogger allmylife said...

ζή λε ψα.

και έχει και συνέχεια;



(ξέρεις τι μου αρέσει πάρα πολύ;
που "αφομοιώνεις" το χρώμα των τόπων.)

3:01 μ.μ.  
Blogger david santos said...

Αυτή η εργασία είναι πολύ καλή. Αγαπώ τον πολιτισμό ελληνικά. Tnak εσείς

3:39 μ.μ.  
Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

ααχχχ...ζηλεψα..πολυ ομορφα..παντα ετσι ευχομαι..

4:51 μ.μ.  
Blogger Sophia said...

Άντε να δούμε, πότε θα το κάνουν αυτό με τις παραλίες και τα πεζοδρόμια και στη δική μας τη χώρα, γιατί έχω βαρεθεί να είμαι στη Βοϊδοκοιλιά και να έχω το τζιπ του άλλου (ή το τρακτέρ παρακαλώ...) πάνω από το κεφάλι μου!
Ζήτω ο σεβασμός στην ομορφιά και τη φύση!!
;-D

4:58 μ.μ.  
Blogger confused said...

Πωωω πωωω υπέροχα (ζηλεύεωωωωωω) :)))

7:48 μ.μ.  
Blogger Νερίνα said...

Είσαι καλά;

8:01 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ seva,πάντως εγώ δεν θα ήθελα να περπατάω ζαλωμένη σαν το γαιδούρι με όλα τα καλοκαιρινά συμπράγκαλα..

@ ralou, ένα είναι σίγουρο, την επόμενη φορά που θα ξαναπάω θα κλέψω την Κλεοπάτρα....κεραυνοβόλο έρωτα έπαθα με την γάτα..

@ Serenity, καλώς ήρθες!πολύ θα ήθελα να έμενα για περισσότερο χρονικό διάστημα για να γνωρίσω καλύτερα τους ανθρώπους. αυτό με τα πεζοδρόμια με εντυπωσίασε και εμένα..

@ renata, πράγματι, πολύ μακριά η Ελλάδα..εδώ δεν έχουμε στις πόλεις και έξω από τα χωριά ζητάμε; δεν πειράζει όμως, ούτε στην Αφρική έχουν πεζοδρόμια...!

12:18 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ ExiLioN, μόνο κακότεχνο graffiti δεν ήταν.. πρώτη φορά είδα ολόκληρο χωριό ζωγραφισμένο...δυστυχώς ήταν βράδυ και δεν σταματήσαμε! ό,τι πρόφτασα να δω από το αυτοκίνητο.

@ αερικό, ωραιότατα για κεπετάνιους...

@ melomenos, πράγματι, παντού είναι ωραία αρκεί να περνάς καλά!

@ Sailor, αχ καπετάνιε μου, αφού έχεις πάει τότε καταλαβαίνεις το σοκ που έπαθα με το νησί αυτό!

12:24 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ oneiromageiremata, για να βρεις την συνταγή από τα seades και να φτιάξεις το γλυκό...

@ maika, και εσένα σε πέτυχε ο ιούλης; ρε το κ...παιδο!
είσαι καλύτερα τώρα; περαστικά σου και καλές δυνάμεις!

@ Orelia, καλύτερα είμαι αλλά ακόμα ο βήχας δεν έχει περάσει..
σε ευχαριστώ για το γάντι αλλά έχω ήδη γράψει μερικά πράγματα για μένα!

@ Marina, χάρηκα που ξαναπέρασες από εδώ! εγώ όταν είδα τα πεζοδρόμια, την καθαριότητα και την τάξη στο νησί θυμήθηκα το πόσο μακρυά είμαστε στην Ελλάδα από ορισμένα βασικά πράγματα και λυπήθηκα πολύ...

12:36 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ Νερίνα, πω πω βρε νερίνα..δίκιο έχεις, χάλια ύπνο έκανα, εφιάλτες έβλεπα από τα αλαντικά γι' αυτό και ξύπνησα όταν φτάσαμε στο σπίτι....

@ spirit, καλημέρα πνευματάκι μου!

@ ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ, καλώς ήρθες, περίμενε λίγο, θα γράψω και τα υπόλοιπα!

@ annamaria, φιλιά πολλά και σε σένα και στο κανισάκι σου!
πολύ γλυκούλα είναι!

12:38 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ allmylife, ξέρεις όμως και κάτι άλλο; το αφομοιώνω τόσο πολύ που κάθε φορά βρίσκω και καινούργια πατρίδα...μέχρι το επόμενο ταξίδι. ακόμα όμως δεν έχω κατασταλάξει που θέλω να μείνω αν και η Πορτογαλία έχει την πρώτη θέση στην καρδιά μου.

@ david santos, καλώς ήρθατε. σας ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σας και την επίσκεψή σας. εάν δεν κάνω λάθος είσαστε από την αγαπημένη μου χώρα.
Πορτογαλία;

@ με το φεγγαρι αγκαλια, σιγά βρε, δεν χρειάζονται οι ζήλιες...παντού όμορφα είναι, ίσως κάπου να είναι λίγο καλύτερα ακόμα.

@ Sophia, άσε με τώρα γιατί με την βοιδοκοιλιά έχω νεύρα όπως και εσύ. εδώ πασαλάκια βάλανε και για να είναι με τα αυτοκίνητα πλάι στο κύμα τα περισσότερα τα γκρεμίσανε. άσε οι σακούλες με σκουπίδια που τις πετάνε μέσα στους θάμνους....
κάφροι γμτ και μου σπάνε τα νεύρα κάτι τέτοια.

@ confused, όχι ζήλειες είπαμε!

@ Νερίνα, μιά χαρά είμαι...αλλά είχα τεμπελιές!

12:51 π.μ.  
Blogger Νερίνα said...

Σ' ευχαριστώ που δεν έγραψες "κοιμόμουν"

7:36 π.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ Νερίνα, ξέρω πόσο σε πονάει αυτή η λέξη γι' αυτό δεν την έγραψα....

12:57 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica said...

Υπέροχο ταξίδι.

3:15 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

@ Juanita La Quejica, κάτι πάρα πάνω από υπέροχο...από τα λίγα ταξίδια που αγάπησα τόσο πολύ!

10:33 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home